طناب ...

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سر ها در گريبان است
کسی سر بر نيارد کرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را

نگه !
جز پيش پا را ديد نتواند !
که ره
تاريک و لغزان است

و گر دست محبت سوی کس يازی
به اکراه آورد دست از بغل بيرون
که سرما سخت سوزان است

نفس کز گرمگاه سينه می آيد برون
ابری شود تاريک
چو ديوار ايستد در پيش چشمانت
نفس کاين است
پس ديگر چه داری چشم ز چشم دوستان دور يا نزديک ؟

جهان به لانه ماران مانند است...در ذهن خود طناب دار تورا مي بافند...
روحش شاد.براي تولدش وقتي به سر مزارش رسيديم كه سهم
مادري بسته بودو بس.
(هميشه خوابها از ارتفاع ساده لوحي خود پرت ميشوند و مي ميرند...)

پس ای کاش قدر انسان هایی که دوستمون داشتند، میدونستیم...

شاعر؟